Augustijn Vermandere

Op zijn achtste is hij met klassieke piano gestart in de academie. Dat was toen toch al een beetje een microbe, hoewel de verplichte lesjes en toonladders hem steeds minder boeiden. In de puberteit is daar dan electrische gitaar en basgitaar bijgekomen. Enkele akkoorden geleerd van grote broer en hij was vertrokken. Toen Augustijn ging studeren was hij meer met muziek bezig dan met zijn studies en het duurde niet lang voor hij zijn eigen opnamestudio bouwde. Daar brengt hij sindsdien het meeste tijd in door.

In de zomer van 2018 spookte er een zinnetje door zijn hoofd: ‘Een West-Vlaming is noois content…’ Het inspireerde hem en hij wilde er iets mee doen, maar kreeg het in het Engels niet gezegd of gezongen. (Onder de naam Willemsson, had hij reeds drie Engelstalige albums uitgebracht). Dus moest het maar in het West-Vlaams! Totaal onverwacht bracht het een stortvloed aan liedjes met zich mee, en al gauw had hij een hele plaat.